REFAF

ReFAF Recycle Fine Art Fair
Een kunstproject van Maria Es over het verlangen van kunst naar een natuurlijke dood.

Maria Es onderzoekt in ReFAF de noodzaak om oude kunst te voorzien van een nieuwe eigentijdse lading. Zij citeert o.a. Rembrandt. Door beeldelementen in het oude schilderij te vervangen, veranderen of nieuwe toe te voegen, wijzigt Maria Es ingrijpend de emotie en beleving van het kunstwerk. Zoals in haar jeugd een jongensjas werd vermaakt tot jas voor een jongere zus. ReFAF is behalve recycling een verregaand spel met identiteit.

Werkwijze: Maria Es gerbuikt afbeeldingen van Rembrandts werk uit boeken aangezien zij niet de beschikking heeft over originelen. De afbeeldingen zijn handmatig dan wel digitaal bewerkt. Geperforeerd, tussentijds meermaals gescand, bewerkt en ten slotte gedrukt als Papierprint of C Print. Kenmerkende elementen:
perforatie, stip (reclamesticker), halve maan (gedeelde stip).

INTIFADA 01.07 (uurtijd waarop het werk is ontstaan).
In de totale willekeur de diepere noodzakelijkheid zien.
De willekeur van de geworpen steen verbonden met een diepere noodzakelijkheid.
Waarbij niet alleen de zintuigen maar ook de geest geprikkeld wordt.
Waarbij ik mijzelf de vraag stel: wat maakt Rembrandt tot een betere kunstenaar dan ik?

REMrouge: Rembrandt verplaatst naar ‘das ROTLichtviertel’.
Door conservering, veroordeeld tot ‘beeld-prostitutie’. Rembrandt digitaal getransformeerd naar de kleur ROOD en opgebouwd met ‘toevalligheden’ van de ‘rode-ogen-reductie’. ‘Der Tote darf nicht sterben’, (titel naar een video van Anna Heine uit 1993).

Waarom REFAF: De nomadische trek van de hedendaagse mens en dientengevolge de daarmee samenhangende noodzaak voorwaarden te creëren voor een mondiale kunstopvatting en het reduceren van overvolle depots, vereisen het beschikbaar stellen van gedateerde en oude kunst. Gedateerde kunst dient te worden vrijgegeven en beschikbaar gesteld voor recycling. Kunstwerken worden op deze wijze ontdaan van verstarring en levenloosheid. Verlost van evenement en attractie.

Door oude en gedateerde kunst te recyclen, te voorzien van een nieuwe noodzakelijke hedendaagse lading, wordt zij weer actueel, mensen raken opnieuw geprikkeld en kunst kan zijn werk blijven doen. Wordt opnieuw tot podium voor confrontatie en reflectie, prikkelt de zinnen en de geest, ‘breekt mensen open’ en creëert nieuwe voorwaarden voor verandering en de noodzakelijke aanpassing aan de tijdgeest.